رشد و سرعت بخشیدن شنا در نوجوانان (تخصصی مخصوص مربیان)

ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎﮔﺮان ﻧﻮﺟﻮان ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺷـﺎﺧﺺ ﻫـﺎي ﺑﯿﻮﻣﮑـﺎﻧﯿﮑﯽ، ﻓﯿﺰﯾﻮﻟـﻮژﯾﮑﯽ و آﻧﺘﺮوﭘـﻮﻣﺘﺮﯾﮑﯽ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮد. ﻫﺪف اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎي ﺑﯿﻮﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ (ﻃﻮل اﺳﺘﺮوك، ﺗﻨﺎوب اﺳﺘﺮوك و ﺷﺎﺧﺺ اﺳﺘﺮوك) و ﻣﻌﻤﺎري ﻋﻀﻼﻧﯽ (ﺿﺨﺎﻣﺖ ﻋﻀﻼﻧﯽ، زاوﯾﻪ ﭘﻨﯿﺖ و ﻃﻮل ﻓﺎﺳﯿﮑﻞ) و آﻧﺘﺮوﭘـﻮﻣﺘﺮﯾﮑﯽ (ﻗﺪ، وزن، ﺷﺎﺧﺺ ﺗﻮده ﺑﺪن، ﻃﻮل دو دﺳﺖ، ﻋﺮض ﺷﺎﻧﻪ و ﻃﻮل ﺑﺎزو، ران و ﺳﺎق) ﺑﺮ ﭘـﯿﺶﺑﯿﻨـﯽ ﻋﻤﻠﮑـﺮد ﺷﻨﺎي ﮐﺮال ﺳﯿﻨﻪ 50 ﻣﺘﺮ 23 ﺷﻨﺎﮔﺮ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮان (ﺳﻦ: 0/86± 13/86 ﺳﺎل) ﺑـﻮده اﺳـﺖ. ﺗﺤﻠﯿـﻞ رﮔﺮﺳـﯿﻮن ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﺑﺮاي ﺑﺮرﺳﯽ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺗﻮﺻﯿﻒ وارﯾﺎﻧﺲ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎ ﺗﻮﺳﻂ اﯾﻦ ﺷﺎﺧﺺﻫـﺎ ﻣـﻮرد اﺳـﺘﻔﺎده ﻗـﺮار ﮔﺮﻓﺖ. ﺷﺎﺧﺺ اﺳﺘﺮوك، ﺿﺨﺎﻣﺖ ﭘﻬﻦ ﺧﺎرﺟﯽ و ﻃﻮل اﺳﺘﺮوك ﺣﺪود 89 درﺻـﺪ (p<0/01) از وارﯾـﺎﻧﺲ ﻋﻤﻠﮑﺮد اﯾﻦ ﺷﻨﺎﮔﺮان را ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺷﺎﺧﺺ اﺳﺘﺮوك ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﮐﻨﻨﺪة ﻣﻨﻔﺮد ﻋﻤﻠﮑـﺮد ﺷـﻨﺎ ﺑـﻮد (p<0/001 ،R2 = 0/519). در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎي 50 ﻣﺘﺮ ﮐﺮال ﺳﯿﻨﻪ در ﺷﻨﺎﮔﺮان ﻧﻮﺟﻮان ﺑﻪ ﻃﻮر ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎي ﺑﯿﻮﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ و ﻣﻌﻤﺎري ﻋﻀﻼﻧﯽ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮد و در زﻣﺎن ﭘـﯿﺶﺑﯿﻨـﯽ ﻋﻤﻠﮑـﺮد ﺷـﻨﺎﮔﺮان ﻧﻮﺟﻮان ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ را در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ.

در ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻠﯽ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎي ﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ (ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ اﻧﺮژي، ﻓﺮآﯾﻨﺪﻫﺎي ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﯿﮏ)، رﯾﺨﺖﺷﻨﺎﺳﯽ (اﻧﺪازه دﺳﺖ ﻫﺎ، ﺳﻄﺢ ﻓﺮوﻧﺘﺎل و ﮐﺸﺶ ﻓﻌـﺎل ﺗﻌﯿـﯿﻦﺷـﺪه)، ﺧﺼﻮﺻـﯿﺎت ﻋﺼـﺒﯽ- ﻋﻀـﻼﻧﯽ (ﻇـﺮﻓﯿﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪﻧﯿﺮو، اﻧﺠﺎم ﮐﺎر، وراﺑﺮي ﺗـﻮان و ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻋﻮاﻣـﻞ ﻣـﺮﺗﺒﻂ ﺑـﺎ ﺗﮑﻨﯿـﮏ و ﻫﻤـﺎﻫﻨﮕﯽ) و ﻧﯿــﻢرخ روانﺷﻨﺎﺳﯽ (ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﮕﻰ، ﻫﯿﺠﺎن، اﻧﮕﯿﺰه و…) ﺷﻨﺎﮔﺮ ﻗﺮار دارد (1). ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻي ﺷﻨﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻣﺆﻟﻔﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﻤﭽﻮن ﺗﮑﻨﯿﮏ (ﺗﮑﻨﯿﮏ اﺳﺘﺮوك، ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ، اﺳﺘﺎرت زدن و ﺑﺮﮔﺸـﺖ از دﯾـﻮاره)، آﻣـﺎدﮔﯽ ﺑﺪﻧﯽ (آﻣﺎدﮔﯽ ﻫﻮازي، آﻣﺎدﮔﯽ ﺑﯽﻫﻮازي، اﻧﻌﻄﺎفﭘﺬﯾﺮي و ﻗﺪرت) و آﻣﺎدﮔﯽ رواﻧﯽ (ﮐﻨﺘﺮل اﺳﺘﺮس و اﻧﮕﯿﺰه) ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮد

(2). ﺑﺮاي ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ در ﻣﺴﺎﺑﻘﺎت ﺷﻨﺎ در ﺳﻄﺢ ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻠﯽ اﻋﺘﻘﺎد ﺑﺮ آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﺷﺪﯾﺪ ﺷﻨﺎﮔﺮان ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ از ﺳﻨﯿﻦ ﺑﻠﻮغ آﻏﺎز ﺷﻮد (3). ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ در ورزش ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ در ﺳﻨﯿﻦ ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ و ﺑﺪﻧﯽ  وﯾﮋهاي راﺑﻄﻪ دارد (4 و 5). ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﻤﻮاره ارﺗﺒﺎط ﺑﯿﻦ وﯾﮋﮔﯽﻫﺎي ﺑﺪﻧﯽ، ﻇﺮﻓﯿﺖﻫـﺎي ﻓﯿﺰﯾﻮﻟـﻮژﯾﮑﯽ و ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﻋﻤﻠﮑﺮد ورزﺷﮑﺎران ﺑﺎ ﺳﻨﯿﻦ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺤﻘﻘﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺑـﺮاي ﻣﺜـﺎل ﭼﻨـﺪﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت آﻧﺘﺮوﭘﻮﻣﺘﺮﯾﮏ و ﻧﺤﻮة ارﺗﺒﺎط اﯾﻦ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎ در ﺷﻨﺎﮔﺮان ﻧﻮﺟﻮان ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﻧﺪ (6-11، 15، 19، 28 و 33). در ﮐﻨﺎر ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎي آﻧﺘﺮوﭘﻮﻣﺘﺮﯾﮑﯽ، ﺷﺎﺧﺺﻫﺎي ﺑﯿﻮﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ ﻧﯿـﺰ از ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ (12). ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺷﻨﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﻞ ﻣﻮﻓﻖ دﺳﺖﻫﺎ و ﭘﺎﻫﺎ در ﺣﯿﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺷﻨﺎ اﺳﺖ. در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽﺗﻮان آنرا ﺑﺎ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ آن ﯾﻌﻨﯽ ﻃﻮل اﺳﺘﺮوك و ﺗﻨﺎوب اﺳﺘﺮوك ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﺮد (13). ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎ اﻓﺰاﯾﺶ در ﺳﺮﻋﺖ ﺷﻨﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﻓﺰاﯾﺶ ﯾﺎ ﮐﺎﻫﺶ در ﻫﺮ دو ﻋﺎﻣﻞ ﻃﻮل اﺳﺘﺮوك و ﺗﻨﺎوب اﺳﺘﺮوك ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آﯾﺪ (1 و 13). ﺑﺮ اﯾﻦ اﺳﺎس ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﺑﯿﻮﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳـﯽ اﯾـﻦ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎ و ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ارﺗﺒﺎط آن ﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻨﺎﮔﺮان ﻧﻮﺟﻮان ﭘﺮداﺧﺘـﻪاﻧـﺪ (8-13، 15، 17، 19، 25، 28 و 33) و ﺣﺘﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺑﯿﺎن ﻧﯿﺰ ﺑﺮاي ارزﯾﺎﺑﯽ روﻧﺪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ (14). در ﻣﻮرد ﺷﻨﺎﮔﺮان ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ و ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺷﻨﺎي ﺗﺤﺖ ﺑﺮرﺳﯽ، ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﯾﻦ ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎ ﻣﻘـﺎدﯾﺮ ﻣﺘﻔـﺎوﺗﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

دیدگاه ها بسته شده است